RRRauw!

100 dagen RRRauw! Ik heb jou zaterdag omarmd met onze wandeling via de parken rondom Arnhem, eindigend bij Café Vrijdag waar ik urenlang met Natasja heb gezeten. Zij begreep direct dat de ZaMiBo best om 12.30 kan beginnen. Soms is het de onrust, het voelen en denken dat beweegt. Vandaag ben ik voor mezelf op pad. Ik wil op eigen benen mijn weg vinden.
  
De lente springt haasje-over met de winter. Het gluurt of de natuur klaar is voor een nieuw begin. Of wij er klaar voor zijn onze dromen, wensen en verlangens uit de verstilling – het sterven in de winter – te laten ontwaken. Wat we wel en geen energie meer willen geven. Of we willen shinen, volop bloeien.

Ik volg Wie is de Mol? Al snap ik niet veel van de spelletjes. Ik kijk vanwege Colombia, het land van de eeuwige lente. Het eerste land waarvan ik riep: ‘D, Hier wil ik met jou wonen!’. In 7 weken trokken we van Cartagena naar de grens met Ecuador. We wandelden diep in de Andes, El Cocuy, waar de lechero – melkman – ons op zijn vijf uur durende ronde mee nam naar Hacienda La Esperanza.

Jij was groot fan van de lente, de belofte, het frisgroen dat in de zomer verbleekt. Na Lowlands raakte jij al in een herfstdepressie. Je wilde dat alles bij het oude bleef terwijl ik zo gericht ben op verandering. Aarde & Lucht. Ik liet jou zien hoe mooi de herfst is. We hebben samen alle seizoenen doorleefd. Al zijn we van de zomer versnelt via de herfst de winter ingestapt.

Iedere week leer ik jou beter kennen. Ik ontdek nieuwe dingen, verzamel beelden en lijm verhalen. Omdat de tijd tussen ons verder optrekt, zie ik duidelijker wie je bent. Als je samen leeft, ben je zo onderdeel van elkaars drama’s en komedies. Ruis. Nu zie ik je beter. Ik vind je steeds mooier. Iedere dag houd ik nog meer van jou. Liefde groeit voorbij de dood.

Zondag heb ik op MijnRijnstate in jouw dossier gesnuffeld. Ik dacht er niet eerder aan. Eigenlijk wilde ik de foto zien. De CT-scan bekijken, het zichtbare bewijs van jouw ziekte. Ik wil de ‘verdikking’ en ‘uitzonderlijk grote uitzaaiing op de lever’ bestuderen. Lezen dat het waar is wat ze over je schrijven. Ik vind enkel het rapport.

Linksboven in het menu staat: ‘Patient Overleden’. Het voelt raar omdat het allemaal over jou gaat en wij met veel zachtere woorden over elkaar spraken. Jargon schept kille afstand. Ik lees punt 3: ‘Uitzonderlijk grote levermetastasen met een maximale diameter van 17 cm.’ Ik pak de centimeter, rol het uit en vraag hardop af wat in de regel normaal is. 

Het universum heeft een eigenzinnig gevoel voor humor. In Chiang Mai, Thailand ben ik geschoold in chi nei tsang buik massage. Ook wel orgaan massage genoemd. Als ik masseer voel ik helder wat iemand op zijn lever heeft, wat onbewust door de darmen spookt, de stenen op de maag en welke brok in de keel blijft hangen. Het verteren van onze ervaringen. 

Onderweg in de auto zing ik ‘Jij’. Ik overweeg zangles te nemen bij nachtegaaltje Myrthe Ebbers die korte tijd boven ons woonde. Al is er maar 1 nummer dat ik zonder valse noot ten gehore kan brengen. Het heeft jaren geduurd voordat ik mijn stem vond en het lef had deze te laten horen. Als je goed luister, zingt het hart altijd zuiver.

In mijn praktijk ontmoet ik een bijzondere dame. Ze is bijna 80 en nog een echte fit girl. Ze heeft van veel mensen afscheid genomen. Ik zag deze dame in haar laatste levensfase, bewust en volledig verbonden. Ze spreidde haar vleugels en was helemaal vrij. Prachtig was het. Iedereen houdt een stuk van de puzzel. Ik buig diep voor de menselijke ervaring. 

R O U W  voelt als duursport. Af en toe trekt het een sprintje. Sinds vrijdag ben ik boos. Op jouw sterfweekdag komt geen bericht van dichtbij. Ik wil dat jouw toeschouwers blijven juichen. Jou blijven aanmoedigen zoals ze dat tot aan de finish deden. Ik voel me gediskwalificeerd voor het alledaagse. ‘s Ochtends kleurt de kou oranje roze vegen tegen de ijsblauwe lucht. De dag wint terrein op de nacht. Het licht verovert de duisternis. Langzaam ontwaakt de lente. In elke droom die ik vanaf dit moment waarmaak, leef jij voort.

in juli 2018 werd de liefde van mijn leven – so far – plotseling ziek. Op 16 november ging zijn euthanasie wens in vervulling. Ik schrijf over mandarijntjes uit blik, magische avonturen en pure liefde. Dit is mijn verhaal over R O U W.

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.