RRRauw!

Ik ben zomaar 47 geworden. Zonder jou. We vierden mijn verjaardag nauwelijks meer in Nederland. Wel op de Filipijnen, in India en Santa Anna, El Salvador, waar je ‘s avonds na zes uur beter binnen blijft. De eigenaar van het Guesthouse kocht een taart voor me die wij deelden met alle backpackers. Jij verraste me met een reusachtig griezelige piñata die ik uitbundig fel te lijf ging. Het regende snoepjes en papieren hartjes waarop jij allemaal lieve dingen had gezet. 

Vorig jaar stopte je me in de ‘Vertrietel’ zoals je iedere verwennerij noemde. We waren in Chiang Mai waar je de Fa Lanna Wisdom behandeling boekte in zo’n luxe Spa. Je verraste me geregeld als je zag dat ik teveel broedde, stoomde of bromde. Natuurlijk zat je er ook wel eens flink naast. Ik herinner het Sonja Bakker dieet boek dat je gaf toen ik uit mijn voegen begon te barsten. Het cadeau dat ik verontwaardigd op de grond smeet.

Deze keer hik ik tegen mijn verjaardag aan. De buitenwereld benadrukt jouw afwezigheid zo terwijl van binnen onze liefde onverminderd voelbaar blijft. Ik krijg tientallen berichten over gemis, verdriet en dat deze dag extra zwaar drukt. Maar voor rouw is elke dag een feestdag. Ik schreef al eens dat rouw ieder moment verjaart, ballonnen blaast en feest. Ik heb mezelf in het zonnetje gezet met gebak van Christiaan en een heerlijke gezichtsbehandeling. Wat je aandacht geeft, groeit.

Woensdag ben ik bij het lunch concert in Musis geweest. Het Gelders Orkest speelde Tsjaikovski. Zo’n romantische symfonie die als een harpist alle zenuwuiteinden in je oor beroert. Ik kijk uit over het orkest naar buiten het Musis park in. De sneeuw reflecteert het zonlicht op alle takken. Het is alsof de bomen van Mondriaan in een landschap van Kandinsky zijn ontwaakt. Mijn oog valt op de klok links in de zaal. Iedere minuut opnieuw glijdt een secondewijzer in neon rood de klok rond.  

Diep van binnen weet iedereen dat tijd circulair is, in spiralen voort beweegt. De les die we nog niet (helemaal) hebben geleerd, keert altijd terug. Circle of life, wheel of karma, levenswiel. Kinderen voelen dat intuïtief aan. Ze tekenen een klok bijna altijd rond, niet recht en hoekig. Lineaire tijd is eindig. Het stopt als je dood gaat. Dan vallen verleden, heden en toekomst samen in het moment. En precies daar ben jij. In het moment dat eeuwig is.

Spontaan koop ik zondagochtend een ticket voor de film Bohemian Rapsody. Op de roltrap omhoog naar de zaal begint Abba met Dancing Queen. Een van onze liedje. Ik ben weer terug op route 66 en voel jouw vrolijkheid als een duwtje in de rug. Jij vindt het leuk dat ik nieuwe herinneringen maak en mee neem naar huis. Ik ben niet speciaal fan van Queen. Maar ‘Love of my Life’ trilt door tot in mijn longen waar het langzaam mijn verdriet los maakt. En dan verschijn jij opeens levensgroot in beeld. 

Freddy Mercury is in het ziekenhuis. Voor hem loopt een man met Aids. Aan de rug te zien heeft de ziekte al zijn spieren verteerd. De man is mager, heeft van die smal-hoekige schouders en een licht gebogen houding. De neus wijst richting de grond en drukt op het feit dat het fysieke de aarde toebehoort. Het shot is precies vanuit de hoek gefilmd zoals ik al die maanden achter jou liep als rugdekking en om jouw sonde-apparaat te dragen.

Het beeld knijpt het verdriet uit mijn longen omhoog de keel in. Ik zie jou. Dezelfde hoekige schouders en gebogen houding. Mager wankelend omdat het steeds moeilijker werd om op eigen benen te staan. Drieënhalf maand pendelde je heen en weer, die 6 meter tussen bed en bank. Je krachten sparend om langer samen te kunnen blijven. Na de film haast ik me naar huis. Ik kniel aan jouw kant van het bed en druk mijn wang tegen het kussen. Ik begrijp niet waar je toch opeens bent gebleven.

In huis voel ik je relaxte vrolijkheid. Als ik je hoor dan zijn het complimenten, grapjes en bemoedigingen. Een enkele keer zeg je: “Wat eet je veel chips, Switi!”. Denkers eten graag chips omdat het kraken de gedachtestroom overstemt, antwoordde ik dan. Vannacht waren we even samen. Je hield me voelbaar stevig vast. De rollen waren omgedraaid. Ik ging dood. Jij mocht blijven. Soms vraag ik me af wat droom is en wat werkelijkheid. 

R O U W  zwelt aan als een storm. Elke ochtend opnieuw. Ik wil terug naar toen het windstil was. Samen met jou in het oog van de orkaan wonen waar liefde stilt. Vanaf mijn werktafel zie ik onze boom mee bewegen op de wind. Alsof je de elementen gebruikt om naar me te zwaaien. De wind voert mijn gedachten mee. Als ik zonder oordeel open sta voor de ervaring wervelen herinneringen als oneindig geluk in de schaduw om mij heen. 

in juli 2018 werd de liefde van mijn leven – so far – plotseling ziek. Op 16 november ging zijn euthanasie wens in vervulling. Ik schrijf over mandarijntjes uit blik, magische avonturen en pure liefde. Dit is mijn verhaal over  R O U W.

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.