RRRauw!

Ik ben zondag naar Londen gevlogen voor 24 uur met Elena onze reisvriendin uit de VS. We vierden kerst in Goa, wachtten 10 dagen in Kathmandu op ons Indiase visum en aten pannenkoek in een van de hoogste kloosters van Tibet nadat het Chinese leger ons uit Everest Basecamp evacueerde. Ik heb zoveel lol dat het plezier in de nacht gewoon verder feest. Dromend lach ik zowel Elena als mijzelf wakker. 

In de ontbijtzaal van het Crown Plaza King’s Cross geniet ik van alle nationaliteiten. Ik denk terug aan de dolle taxi rit in Mumbai. Na 27 uur in de trein reed de enthousiaste chauffeur ons met gepaste Bollywood sound naar het heerlijke 5-sterren Vivanta by Taj. Op slippers, ongewassen en verlept stapten we de lobby van het hotel binnen. We boekten spontaan nog een nacht luxe bij om de vier maanden Kyrgyzstan, China en Nepal weg te wassen. 

Maart roert. De zonnige dagen schijnen hel op het gemis. Maartse buien passen beter bij mijn mood. Roodborstje is vertrokken zonder gedag te zeggen. Merel trakteert elke schemering op zijn lente concert. Hij fluit het geluid van de winter steeds verder weg. Op het terras van cafe Vrijdag zit ik onder de letters DO, zoals zoveel mensen jou noemden. Jij stuurt een toevallige ontmoeting naar me toe. Iemand om mee te kletsen. Zo ben je toch even bij mij om het leven te vieren.

Iedere week opnieuw ga jij dood. Kun jij op woensdag niet meer lopen. Kamperen we de donderdag samen in de slaapkamer. Ik ontvel grapefruit, snijd ananas en lepel mandarijntjes-uit-blik in een glas. Het fruitige trio staat als heilige drie eenheid op je nachtkastje. De steen van Marijke er naast. In de deuropening wapperen Tibetaanse vlaggetjes. Ik kus je een laatste keer welterusten. ‘Wat ben je mooi’, fluistert je hart. 

Ik hoef echt geen opruim-guru te raadplegen. Alhoewel Marie Kondo best met een nieuw boek mag komen. ‘Rouwdouwers: opruimen voor achterblijvers’. Ik word overmoedig, open jouw kledingkast en steek mijn hoofd tussen de t-shirts. Als ik mijn ogen sluit, ben ik in de magische kledingkast van Narnia. De geur der herinnering zet me op jouw spoor. Achter jouw kleding schuilt vast de opening naar een nieuw avontuur samen. Ik sla de kast snel dicht. Jouw kleding opruimen is way too much

Tijdens het stoffen springt ‘Spin’ opeens tevoorschijn. Het plastic beest monsterde overal. Tussen jouw laptop, onder mijn kussen, in de bestek la. We verstopten hem om de beurt. Op onverwachte momenten – soms pas weken later – hoorde je dan een gil + gniffel. Waar en wanneer ‘Spin’ toehapt, weet je nooit. Dat maakt het zo spannend. Gelukkig hadden we in Mexico een Tarantula als ongewenst huisdier. Sindsdien is geen enkele spin meer echt groot, eng en zwartharig. 

Drieënhalf maand wachtte je op de dood. We hadden afgesproken niet meer vooruit te kijken. Wel deelde ik je in mijn droom. Een campervan waarmee ik de wereld over trek om te schrijven, masseren en ontmoeten. Liefde hield ons onvoorwaardelijk omsloten in het moment. We keken niet achterom. Alhoewel we enkele dagen voor jouw euthanasie toch opeens veel konden-we-nog-maar’s en was-het-nog-maar’s uitwisselden. 

‘U moet in weken denken’, zei de arts. De avond erop begon je heftig over je hele lijf te trillen. Jij raakte in paniek. Ik bleef rustig en hield je vast. Maar we dachten beide hetzelfde. Het is over. Nu al. Maar dood kwam heel anders, veel zachter. Meer als strelen dan beven. Zonder weerstand. Het kwam je niet halen. Het was ontvangen. Jij wilde alleen nog met de deur open slapen. Terwijl die normaal altijd dicht was. 

Sinds jij dood bent, voel ik me veel meer mevrouw. Terwijl ik met jou ook discokoningin, reisvriendin en minnares was. Weduwe klinkt zo serieus volwassen. Op YouTube bekijk ik de film e-motion. Het begint met afscheid. Een oudere vrouw staat aan het sterfbed van haar man. Een veel passender beeld. Dood komt beter later, op leeftijd. Niet rond de 50. De man fluister dat alles in het moment aanwezig is. Zo is het maar net.

Als ik vrijdag uit het keukenraam kijk, zie ik een zwarte VW jouw parkeerplek oprijden. Het lijkt precies jouw auto. Mijn hart begint heftig te kloppen. Ik voel dat ik het al die tijd nog mogelijk houd. De film waarin jij terug keert, draait dagelijks op mijn innerlijke scherm. Je stapt de auto uit en komt thuis. De winter zonder jou laat ik nu achter. Samen zetten we de klok een uur vooruit. Want in de zomertijd zijn wij voor altijd een stil leven.

R O U W  is een mover & shaker. Het besef dat jij niet terugkeert, dringt steeds dieper door. Het schudt al mijn ervaringen op. Beweegt het verleden. Iedere stap vooruit trekt me als een magneet naar het heden. Nauwelijks hoorbaar trilt het de herinnering aan ons los. Ik loop er niet voor weg. Jouw energie kan niet vergaan. Alleen materie kent eindige vorm. Tot mijn laatste adem wervel jij met de speed of love door mijn leven. 

in juli 2018 werd de liefde van mijn leven – so far – plotseling ziek. Op 16 november ging zijn euthanasie wens in vervulling. Ik schrijf over mandarijntjes uit blik, magische avonturen en pure liefde. Dit is mijn verhaal over R O U W.

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.