RRRauw!

1 januari loop ik naar de stad voor een oliebol en glas bubbels. Ik pak vijf euro uit het roze spaarvarken dat jij graag vet mestte om er samen iets leuks mee te doen. Onderweg zie ik een regenboog die niet helemaal lekker uit de verf komt. Het tekent in van dat waterige aquarel of uitgeveegde pastelkrijt tegen de lucht af. 

Ik herinner de tuktuk rit op Sri Lanka. Een bruine pup steekt de weg over. Het beestje schrikt van een toeterende auto, stopt en keert onverwacht om. De tuktuk kan niet meer remmen. Ik draai mijn hoofd weg, voel een hobbel en schreeuw “Stop! Stop!”. Ik spring uit de tuktuk, ren terug. Hondje is volmaakt, zacht en warm. Ik leg hem in de berm.
 
Als we ons guesthouse uitlopen, zie ik de felste regenboog ooit. Onder de boog voetballen kinderen op het gras. “Voor Hondje”, zeg ik hardop. Die heldere regenboogkleuren passen perfect bij zo’n pup. In de mondhoek kleurde een streepje bloed als het rood in de boog. Door de krachtige kleuren heeft de regenboog Hondje vast als een raket naar de hemel geschoten. 

Ik zit bij The Workstation, mijn favoriete werk cafe in Arnhem. Ze hebben er de heerlijkste cappuccino. Afgelopen weekend heb ik iets groots, spannends en tegen-mijn-instinct-in gedaan. Ik ben naar Stockholm gevlogen. Naar Minna die jou zeker 20 jaar kent en bij wie het veilig voelt. “Ik heb Netflix, bubbels en chocola” Appt ze. “Hier kun je ook in je rouw grot zitten!”. 

Op Schiphol voel ik me afwisselend euforisch en misselijk. Ik heb koude rillingen en onderdruk het gevoel dat ik moet overgeven of poepen. In mijn hoofd onderhandel ik met de gedachte om op te staan en terug te lopen. Gewoon weer naar huis te gaan waar ik samen kan zijn met jou. Ik huil panda ogen als het vliegtuig opstijgt. 

Waar dan ook ter wereld – de 30.000 km in kippenbussen door Centraal- en Zuid-Amerika, de -tig keer dat we de wereld over vlogen, de lange treinritten in China en op de boot van Lombok naar Flores – jij zat altijd naast mij. Samen op weg naar een nieuw avontuur. Wakker worden op een andere bestemming.

Tijdens de take-off denk ik aan jouw sterfmoment. Heel even ronkte je zo luid als een straalmotor. Alsof je op de startbaan een aanloop nam om op te stijgen. Opeens werd het stil. Je was los. Als het vliegtuig boven Stockholm de laatste bocht voor landing maakt, verschijnt door een kier in de wolken het rood van de ondergaande zon. Jouw hart knipoogt. Ik weet dat je trots op me bent.

Voluit heet je Domingo Jan Faustino. Roepnaam Dominguin, kleine zondag, omdat jouw Spaanse opa grote zondag was. Ik noem je altijd gewoon ‘d’. Als ik je afscheidskaart maak, kiezen we uit duizenden foto’s dezelfde. Dominguin staat op de voorkant gedrukt. Je wordt een beetje boos en zegt “Domingo!”. Met zo’n ziekte past kleine zondag natuurlijk niet meer.

Jouw letter hangt nu in goud om mijn hals. Op etsy.com heb ik het gekocht voor kerst. Als ik in de spiegel kijk, zie ik ‘d’. Ieder ander ziet ‘b’. Ik had dat de eerste dagen niet door.  Als iemand nu vraagt “Hoezo, b?” antwoord ik dat het voor bubbels, bier en bitterballen staat. Dat koude biertje waarnaar je op het laatst nog zo verlangde.  

Vanochtend maakte ik mezelf wakker uit een droom met jou. We zijn op zo’n typisch Latijns-Amerikaans busstation op zoek naar Bus 8. Als we zitten, ga jij nog wat lekkers kopen. Ik kijk uit het raam waar je blijft. De bus wil vertrekken. Omdat ik jou zie lopen, stuif ik door de bus naar voren. Jij staat voor de deur in Thaise fisherman pants en t-shirt. Door het glas kijken we elkaar aan. Maar jij stapt niet naar binnen. 

R O U W  voelt als een elastiek om mijn middel. Als ik te ver van huis ga, veer ik automatisch terug. Net als jij vlak voor je dood wil ik tegelijk loslaten en vasthouden. Het liefst reis ik terug naar alle plekken waar we samen waren om herinneringen terug te halen. Ik wil iedereen spreken die jou kende om jou nog scherper te zien. Ik ben pas vrij als ik niet meer zoek. Jou kan ervaren in alles om me heen. Zelf liefde ben.

in juli 2018 werd de liefde van mijn leven – so far – plotseling ziek. Op 16 november ging zijn euthanasie wens in vervulling. Ik schrijf over mandarijntjes uit blik, magische avonturen en pure liefde. Dit is mijn verhaal over  R O U W.

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.